|   صفحه نخست   |   تماس   |   درباره سایت   |   مقالات به زبان‌های دیگر   |   بایگانی   |  

باستان شناسی و امنیت ملی

17.03.09 | یادداشت‌ها | جمشید فاروقی


یکی از معجزه‌های برخی از دولتمردان، امنیتی کردن ایران است، این سرزمین بی‌سامان. هر جنبنده‌ی که بجنبد بر میل خویش، هر کوشند‌ه‌ای که بکوشد در راهی غیر، هر اندیشمندی که بیاندیشد به کار خود، باید که بپردازد تاوان، یا خم کند سر در برابر زور، آسان. شکفتن منع، گفتن منع، شنیدن منع، بر سر هر منع، داوری درشت‌خو، پشت سرش ایستاده گزمه‌ای گوش به فرمان که بنشاند قفل بر دهان، بندد بند بر پا، زند زنجیر بر دستان.

پرده‌خوانان کنون حکایت تازه‌ای روایت می‌کنند. و آن حکایت باستان‌شناسان است و سرانجام عشق به دیرینه و دیرینه‌شناسی.

خبر آمده که باستان‌‌شناسان را از گفتن منع کرده‌اند. گفتی که باستان‌شناسی نیز یورشی است به آن حریم گسترده‌ای که امنیتی‌ می‌خوانندش. خبر کوتاه است و تکان‌دهنده. گفته شده است که تمام باستان‌شناسان، چه استانی، چه ستادی و چه دانشگاهی می‌بایست سکوت پیشه کنند و نیازارند خاطر مبارک کسانی را که نه به اهمیت باستان‌شناسی واقفند و نه پروای حفظ میراث فرهنگی کشور دارند.

تا پیش از این باستان‌شناسی ایران ارمغان همت و دانش دیگران بوده است و برآیند دگرشناسی غرب و غربیان. اندک زمانی است که چند پژوهشگر وطنی به اهمیت دیرینه‌شناسی فرهنگی و تاریخی پی‌برده‌اند و از طریق ترویج این اید‌ه‌ها در رسانه‌ها، کوشیده‌اند به میل تاریخ‌گریزی و تاریخ‌‌ستیزی ساکنان ایران‌شهر فائق آمده و با پرتو افکنی بر گوشه‌های تیره و تار بسیار این تاریخ افسانه‌زده، بر اشتیاق تماس با میراث فرهنگی و تاریخی کشور بیافزایند.

توجه به میراث فرهنگی و تاریخی، یعنی توجه به حفظ آن‌ها و پرده برگرفتن از خطراتی که در کمین‌شان نشسته‌اند. و این همان چیزی است که آنان خوش نداشته‌اند و خشمشان را برانگیخته است.

دفاع از میراث فرهنگی و تاریخی کشور، یک وظیفه مدنی است. این را پیش از این هم گفته‌ام. اما این دفاع نمی‌تواند دفاع از یک ایده باشد یا در حد چنین دفاعی بماند. پاسداری از میراث فرهنگی و تاریخی از جمله حمایت و پشتیبانی از کسانی است که خواستار حفظ و نجات این میراثند. حمایت از باستان‌شناسان، حمایت از باستان‌شناسی، پشتیبانی از مهر درخوری است که ریشه در آن گذشته‌ای دارد که به آن می‌بالیم و از شناخت آن تن‌ می‌زنیم و از حفظش غافلیم.

دکتر جمشید فاروقی

بیست و چهارم اسفندماه سال ۱۳۸۷

بازانتشار مطالب وبگاه "برای یک ایران" بدون ذکر نام و آدرس اینترنتی این وبگاه روا نیست.






نظر شما:

©faroughi.net