|   صفحه نخست   |   تماس   |   درباره سایت   |   مقالات به زبان‌های دیگر   |   بایگانی   |  

اگر آن آینده، پس نه این روزگار!

11.06.09 | یادداشت‌ها | جمشید فاروقی


موج انسانی بر خشم نیروهای گشت و سپاه چیره شد و آب زندگی در شریان شهر دگرباره جاری گشت. مردمی که به حاشیه رانده شده بودند، لحظه به لحظه به متن ماجرا بازگشتند. بی‌تفاوتی سیاسی که در دل جامعه‌ای دلسرد، عمیق ریشه دوانده بود، یک باره جای خود را به شور و هیجان داد. به راستی راز این جوش و خروش چیست؟ راز شکستن ظرف بی‌تفاوتی سیاسی در جامعه‌ای تا پیش از این، خفته در بی‌حوصلگی لحظه؟ پیر و جوان به حرکت در آمدند، حرکتی که یک محرک بیش نداشت و آن امید بود. امید به تغییر. به تغییر آن آینده‌ای که فرجامش را بازیگران اصلی قدرت بدون مشارکت جامعه، پیش از این‌ها، به گمان خود، رقم زده بودند.

جامعه با حضور خود در متن ماجرا از این فرجام تلخ عبور کرد. با پشتوانه امیدی که به آینده داشت، برای دگرگونی حال پا به میدان نهاد و خواستار تقریر از نوی مقدمه این آینده بر چهره حال این روزگار شد. شعارش در این راه این بود: اگر آن آینده، پس نه این روزگار.
که این روزگار، بد روزگاری است. روزگار تبعیض، روزگار رنج، روزگار تحقیر، روزگار خطر. آشکارا آینده‌ای که بر بینان چنین روزگاری استوار گردد، فرجامش تلخ است. سروده آینده دیگری را باید در گوش این کهن مرز و بوم نجوا کرد. و اگر آن آینده، پس تکلیف روشن است: نه این روزگار.

می‌گویند هر دولتی را ملتش می‌شاید. پروانه‌ای که از پیله بی‌تفاوتی سیاسی زاده شد، شایسته دولتی دیگر است. این موج انسانی که در خیابان‌های شهر به راه افتاده است، شاهد صحت این ادعاست. امید به تغییر اگر محرک این موج است، باید فاش گفت که نه خود امید، که این تغییر تنها می‌تواند خشنودی بیافریند. امید به تغییر، امید به آینده‌ای دگر، ستون اراده‌ جامعه‌ای است که خواستار تغییر شده است. جامعه نیک دریافته است که آینده دگر، فرزند روزگاری دگرگون شده است.

جامعه برای تغییر به میدان آمده است. این که چه کسی رای‌ها را خواهد شمرد، مهم نیست. و چندان هم مهم نیست که چه کسی فردای امروز طعم پیروزی را خواهد چشید. مهم جامعه‌ای است که بر ترس خود غلبه کرده، به بی‌تفاوتی خود پایان داده، برای دگرگونی روزگار پا پیش نهاده، اراده کرده از مرزهای ناشایستی که به او تحمیل کرده‌اند، عبور کند.

چنین جامعه‌ای آینده شایسته خود را می‌آفریند. در حرکت امروزش یا در اراده فردایش.

دکتر جمشید فاروقی

بیست و یکم خردادماه ۱۳۸۸

بازانتشار مطالب وبگاه برای یک ایران بدون ذکر نام و آدرس اینترنتی این وبگاه روا نیست.






نظر شما:

©faroughi.net